आत्मानंद, त्रिपुरी पौर्णिमा, रामेश्वर, आणि लेसर शो...

नमस्कार, 

शीर्षक वाचून मी एकदम "भक्तिमार्ग हाच खरा मार्ग", यावर काहीतरी प्रवचन देणार आहे असा गैरसमज नको हं. तसे रूढार्थाने माझे आणि conventional अध्यात्माचे फारसे सख्य नाहीये. हां म्हणजे श्रद्धेवर श्रद्धा आहे आपली, पण ते तेवढंच. असो. 

आज जुना डेटा चाळताना काही नेत्रसुखद रोषणाईचे व्हिडीओज दिसले. मन लगेच दोन महिने मागे गेले. 

१४ नोव्हेंबरची त्रिपुरी अगदी स्पेशल होती माझ्यासाठी. सोमवार होता त्या दिवशी. आदल्या दिवशीच पिंकथॉन धावून वगैरे आले होते. त्या अनुभवाचा आनंद नसानसात already दौडत होता. तशातच मला काही दिवसांपूर्वी भावाबरोबर झालेले बोलणे आठवले. माझ्या माहेरी एक अतिशय पुरातन असे रामेश्वराचे मंदिर आहे. तिथे गेली दोन-तीन वर्षे त्रिपुरी पौर्णिमेला लेसर शो असतो असे त्याने सांगितले होते. मला या वर्षी मनापासून त्या अनुभवाचे साक्षीदार व्हायचे होते.  पण पतिदेवांना वेळ नव्हता आणि चिरंजीवांची शाळा. नवऱ्याचे (अर्थात काळजीपोटी ) मत - "तू बसने जा. जीवाला घोर नको आणि ड्राईव्ह करायचे असेल तर एखाद्या मैत्रिणीला घेऊन जा". पण मला मात्र स्वतः ड्राईव्ह करत जायचे होते आणि ते ही "एकटा जीव सदाशिव " छाप. (माझे माहेर १५० किमी लांब आहे घरापासून ) शेवटी गोडीगुलाबीने त्याची समजूत घालत आणि "दर तासाने तुला फोन करेन" या (अतिशय वाजवी आणि योग्य ) अटीवर माझे एकटीने जायचे ठरले. सकाळी सातला गाडी सुरु केली तेंव्हा सोबत होती ती नवऱ्याच्या शुभेच्छांची, त्याने ठेवलेल्या विश्वासाची आणि अतिशय उत्तम संगीत भरून दिलेल्या पेन ड्राईव्हची... मजल दरमजल करत सकाळी पावणेअकराच्या सुमारास सुखरूप माहेरी पोचले तेंव्हा दोन्ही घरच्या माणसांनी सुटकेचा निःश्वास टाकला. आणि माझ्या मनाची अवस्था कशी वर्णन करू बरं?? काहीतरी नवीन गवसले होते त्यादिवशी.. स्वतःतलेच...स्वतःलाच..!! जणूकाही पंख फुटले होते, आत्मानंदाचे, समाधानाचे..!!! 

तर ज्या अनुभवाच्या ओढीने मी माहेरी धाव घेतली होती  त्या लेसर शो मधले काही क्षण शेअर करत आहे इथे .. 

Here is to The Wall.. Mr. Dependable... Happy Birthday Rahul !!!

नमस्कार,

आज सकाळी पतिदेवांबरोबर "चाय पे चर्चा" करताना गाडी क्रिकेटवर आली. गेल्या पाव शतकापासून मी -असंख्य भारतीयांप्रमाणेच - क्रिकेटची उपासक आहे. आणि By cricket, I certainly don't mean 20-20, IPL, ICL etc. which is more of a business and an entertainment. (no offense intended). तर क्रिकेट म्हटलं की टेस्ट मॅचेस आणि फार तर ५० ओव्हरच्या traditional वन डेज हाच अतिशय जिव्हाळ्याचा विषय. आणि त्यातही क्रिकेट हा खेळण्यापेक्षा बोलण्याचाच विषय जास्ती असल्यामुळे प्रत्येक मॅचमध्ये official commentators च्या जोडीने आपली मते मांडतानाचीही मजा मनसोक्त अनुभवलेली. Tendulkar, Lara, Johnty Rhodes, McGrath, Warne, Murlidharan, या व अशा अनेक दिग्गजांविषयी बोलताना वेळ कसा जातो कळतही नाही.

या सर्वांमध्ये राहुल द्रविडचा खेळ ही मात्र माझ्या अगदी मर्मबंधातली ठेव आहे. रोजचे धकाधकीचे आयुष्य जगताना प्रत्येकाच्या मनाचा एक छोटासा कोपरा अगदी निकोप, अस्पर्श राहिलेला असतो. माझ्या मनाच्या त्या कोपऱ्यात ठेवलेल्या सुरेख पेटाऱ्यात इतर अनेक हळुवार आठवणींसोबतच द्रविडच्या असंख्य innings ची मोरपिसे जपून ठेवलेली आहेत. काय आनंद दिलाय हो या माणसाने ! Hamilton टेस्ट मधील १९० रन्स ची अविस्मरणीय खेळी असो, किंवा Australia मधील लक्ष्मण बरोबरील डोंगराएवढी भागीदारी. ते अतिशय प्रतिकूल वातावरणात सगळी दाने उलटी पडत असताना विकेट वर पहाडासारखे टिकून राहणे असो किंवा slip/forward short-leg मधील अशक्य catches. Dravid has been there for all the situations - Without creating a buzz about it. So composed, yet so determined. लोक त्याच्या देहबोलीबद्दल अनेक प्रकारची चर्चा आणि कुत्सित टीकाटिपण्णी करत असताना Matthew Hayden ने काढलेले उद्गार खरंच बोलके आणि द्रविडच्या महानतेची साक्ष पटवणारे. तो म्हणतो - " All this going around is not aggression. If you want to see aggression, look into Rahul Dravid's eyes.. "

मला वाटतं, in many ways, Rahul Dravid defines the true spirit of the game..!!

राहुल, तुला वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा. We remain indebted forever to you.. for the joy of game, sportsmanship, and lots of memories to be cherished...!!!!!

La La Land.. The Musical Masterpiece of our times...

नमस्कार,

निमित्त आहे गोल्डन ग्लोब पुरस्कारांचे आणि त्यावर आपली मोहोर उठवणाऱ्या "La La Land" या चित्रपटाचे.

गेल्या वर्षी १६ डिसेंबरला हा चित्रपट पाहण्याचा योग आला. इथे भारतात त्याला (का कोण जाणे, पण) सेन्सॉरचे "ए" प्रमाणपत्र मिळालेले असल्यामुळे रीतसर सुट्टी टाकून आणि चिरंजीवांना शाळेत पाठवून मगच आम्ही दोघे चित्रपट पाहायला गेलो. पण परत येताना मात्र एका सुरेख संगीत मैफिलीला त्याला मुकावे लागले याचेच वाईट जास्त वाटले. कोणत्याही मोजमापाने हा चित्रपट  "A" या कॅटेगरीत मोडत नाही. खरं सांगायचं तर अशा चित्रपट-अनुभवांना सहकुटुंब जावे. त्यातील स्ट्रगल अनुभवावा. थोडावेळ स्वप्नांच्या दुनियेत वावरावे. आणि परत आपली स्वप्ने प्रत्यक्षात उतरलेली बघताना त्याच्याबरोबर थोड्याश्या अप्रिय अशा अटळ सत्याचाही समंजसपणे स्वीकार करावा...

एक नायिका बनण्यासाठी धडपड करणारी मुलगी मिया आणि अतिशय pure, original संगीत तयार करतानाच पोटापाण्यासाठी काही तडजोडी कराव्या लागणारा नायक सबॅस्टिअन. दोघांची स्वप्ने, एकमेकांना दिलेली साथ आणि मग पुढे काय होते या सगळ्याची साधी सरळ गोष्ट. या चित्रपटाचा आत्मा अर्थातच संगीत. प्रत्येक मूडला साजेसे. काही नोट्स तर इतक्या शुद्ध आणि काळजाला भिडणाऱ्या आहेत की they are still haunting me... त्यातही ती पियानोवरची विशिष्ट ट्यून सुरु झाली की अगदी खोलवर भिडते काहीतरी..

चित्रपटाचा नायक रायन गोसलिंग आणि नायिका एमा स्टोन या संगीताची उत्तम जाण असलेल्या जोडीने नृत्यातही कमाल केली आहे. या जोडीचा हा तिसरा चित्रपट. त्यामुळे त्यांच्यामधील comfort level अप्रतिम. एकूणच या चित्रपटाचे presentation आपल्याला वेगळ्याच जगात घेऊन जाते. शुद्ध काही जीवघेणे... असेच वर्णन करावे लागेल या सांगीतिकेचे. एकदा तरी जरूर घ्यावा असा हा सुरेख अनुभव... !!

या चित्रपटाला Oscars किती मिळतात ते लवकरच कळेल :). तोपर्यंत YouTube वरील हे साउंडट्रॅक नक्की अनुभवावेत असेच ....!!!


City of Stars

Another Day of Sun

Planetarium

Epilogue

So long, 2016... Welcome 2017. Happy New Year...!!!

नमस्कार,

माझ्या चिमूटभर वाचकांना नवीन वर्षाच्या खूप शुभेच्छा.

मागे वळून पाहताना गतवर्षाने ओंजळीत टाकलेले अनेक सुखद क्षण आठवत आहेत. केलेले असंख्य पदार्थ, कॉलेज मधील मैत्रिणीची झालेली पुनर्भेट व कसलेल्या मैत्रीच्या रेशीमगाठी, एकटीनेच मनपसंत गाणी ऐकत, रस्ते न्याहाळत , माहेरपर्यंत अनुभवलेली लॉंग ड्राईव्ह, झपाटून केलेले काम, मिळालेली बक्षिसे व प्रमोशन, लग्नसोहळे, आणि मॅरेथॉनसुद्धा. "किती घेशील दो करांने" अशीच काहीशी अवस्था झाली आहे. कृतज्ञता वाटत आहे - सर्व नात्यांबद्दल ज्यांनी प्रेम दिले, आधार दिला, आत्मविश्वास दिला, आणि वेळप्रसंगी कानउघडणीही केली. असेच आनंदाचे दान सर्वांच्या पदरी पडो हीच निसर्गाकडे प्रार्थना .... नवीन वर्षात जरा जास्त लिहिते होण्याचा संकल्प केला आहे. त्याची पूर्तता येणारा काळ ठरवेलच, तोपर्यंत शुभं भवतु ....!!!!!

Pinkathon.. A Run with a Cause..

नमस्कार,

जनरली रविवार म्हटले की डोळ्यासमोर शुद्ध आराम आणि शून्य काम असे सुट्टीचे चित्र उभे राहते. पण आजचा रविवार समस्त पुणेकरांसाठी (खास करून महिलावर्गासाठी) अगदी वेगळा उगवला होता. निमित्त होते मिलिंद सोमण गेली तीन वर्षे यशस्वीपणे ऑर्गनाईझ करत असलेल्या "Pinkathon" या मॅरेथॉनचे.

कालचा शनिवार हा रविवार पहाटे दीड पर्यंत लांबला होता. "वजनदार" हा मस्त फील गुड चित्रपट, त्यानंतर निवांतपणे झालेले मनपसंद डिनर आणि हे कमी म्हणून की काय, मला लागलेले जिलेबी-रबडीचे डोहाळे (!!!) पुरवण्यासाठी नवरोजींनी रात्री बारा पर्यंत केलेली मॅरेथॉन गाडी-पीट ! (इतके करूनही शेवटी गुलाबजाम-रबडीवर समाधान मानावे लागले तो भाग अलहिदा.) घरी साडेबाराला पोचल्यावरही चिरंजीव टक्क जागे असल्यामुळे त्यांच्याबरोबर टिवल्याबावल्या करण्यात रात्रीचा दीड वाजला. त्यावेळी पावणेपाचचा गजर लावताना अगदी जीवावर आले होते. गजर प्रामाणिकपणे वाजल्यावर "आता ह्याचा गळा घोटावा का?" असा क्रूर विचारही एक क्षण मनात येऊन गेला. पण अशा मोहाच्या क्षणांवर विजय मिळवला तर अमर्याद आनंदप्राप्ती होते अशी काहीशी स्वरचित (किंवा दुसऱ्या कोणाचीही, doesn't matter) सुभाषिते आळवत निमूटपणे स्वतःचे आवरून माझ्या सखिलाही जागे केले आणि महत्प्रयासाने पहिला गिअर टाकला.  साडेपाचला ग्राउंडवर पोचले तर वाहनांची तोबा गर्दी झाली होती. थोड्या लांब एका बोळात गाडी कशीबशी घुसवली आणि पार्किंग मिळाल्यावर स्वर्गाचे तिकीट मिळाल्याच्या आनंदात मुख्य व्हेन्यूकडे जायला निघाले.

एखाद्या समारंभाला आल्यासारख्या नटून-थटून, आणि पळण्याची जय्यत तयारी करून आलेल्या ललना, चिमुरड्या आणि आजीबाई पाहिल्यावर अंगात उत्साह न संचारता तरंच नवल. त्यातील कित्येकांची ही पहिलीच मॅरेथॉन होती. सगळ्या वातावरणातच  Pinkathon चे गारुड भरून राहिले होते. प्रत्यक्ष रेस जरी सातच्या आसपास सुरु होत असल्या तरी आधीचा तासभर झुम्बा आणि वॉर्म अप. स्टेज वर झुंबा करणारे कलाकार रबराचे बनले असल्यागत अविरत थिरकत होते. त्यांच्या स्टेप्सशी मॅच करताना आमच्यासारख्या पामर वृद्धांची तारांबळ उडत होती. पण कोणीही आपल्याला बघत नाहीये, जज्ज करत नाहीये, आणि सर्वजण स्वतःतच रममाण झालेत, हे पाहून मनसोक्त नाचून घेतले. स्वतःला मोकळे करण्यासारखा दुसरा आनंद नाही हे खरे. प्रत्यक्ष रनिंग ३ किमी चे असले तरी एकूण चालणे/धावणे झाले ९ किमी इतका IISER चा कॅम्पस भव्य आहे. माझ्यासारख्या असंख्य जणींची रेस होती स्वतःशीच. स्वतःला आजमावण्यासाठीच. आपण हे करू शकतो या जाणीवेची शिदोरी जमवण्यासाठी. रेस संपल्यावर "Yes, I did it !!" हा क्षण किती सुखद असतो नं?

गेली तीन वर्षे मिलिंद सोमण हे गुणी व्यक्तिमत्व या मॅरेथॉनच्या माध्यमातून brest cancer विषयी जागृती करत आहे. एकंदरीतच निरोगी जीवनशैलीचा व्यायाम हा किती महत्वाचा भाग आहे हे पटवून देण्याचा प्रयत्न करत आहे. तीन वर्षांपूर्वी त्यांनी रुजवलेल्या कल्पनेचा आता वटवृक्ष झाला आहे. Pinkathon ही केवळ स्पर्धा नं राहता तो एक ब्रॅन्ड झाला आहे. पुढील वर्षी  मी ५ किमी धावण्याचा संकल्प केला आहे. तोपर्यंत See you Pinkathon !!!

Worries, Weight-Issues, Waste-in-brain??... Just Walk Them Off !!! :)

  नमस्कार,

गेल्या अनेक दिवसांपासून पावसाने कहर केलाय. अनेक दुर्घटना घडतायत आणि मन खंतावतंय. आपण काही करू शकत नाही आणि तरीही वाईट वाटतंच... असो.

गेले दोन तीन दिवस पावसामुळे बाहेरच पडावेसे वाटत नव्हते. त्यात सिझनल आजारपणामुळे घ्याव्या लागलेल्या अँटीबायोटिक्सनी पोटात धुडगूस घातलाय. खावेसे वाटतेय पण ऍसिडिटी होतेय, झोप येतेय, काम होत नाहीये, ऑफिसला जाता येत नाहीये आणि व्यायाम तर मागच्या जन्मीच केला होता बहुतेक... चिडचिड होतेय.

शेवटी आज, घरातल्या दोन मुलांना शाळा आणि कामावर धाडून , मनाचा हिय्या करून बाहेर पडले. जोरदार पाऊस, वारा, आजारपण या कशाचीही पर्वा नं करता. ठरवलेच होते, जमेल तेवढे चालायचे. एक पाऊल आणि मग दुसरे ... स्वतःतून बाहेर पडून, डोळे उघडे ठेऊन फक्त माणसे अनुभवायची ....

ती पहा, एक कन्या, बाईकवर स्वार होऊन एका फळ-विक्रेत्यांशी सुमारे पावणेदोन रुपयांसाठी पाच मिनिटे हुज्जत घालत आहे. पै पै वाचवून संसार करणाऱ्या त्या मातामाऊलीला माझा साष्टांग दंडवत !!

थोडे पुढे गेल्यावर ते पहा एक आजोबा.. गेल्या सव्वापस्तीस वर्षांचा सकाळी चालण्याचा दिनक्रम चुकू नये म्हणून आजही बाहेर पडले आहेत. एका हातात मेथीसदृश्य भाजीची पिशवी, छत्री आणि दुसऱ्या हातात?  अगदी बरोबर - पुण्याचा जगप्रसिद्ध "सकाळ" पेपर. :) तमाम पुणेकरांना चहाबरोबर सकाळ लागतोच. सर्व गोष्टींचा तोल सांभाळताना आजोबांच्या हातातून सकाळ निसटतो. कोणीतरी पटकन पुढे होऊन त्यांना तो उचलून देते पण तोपर्यंत पेपरमधील सर्व बातम्या "पाण्यात " गेलेल्या असतात. आता आजोबाना बहुदा इस्री मारून पेपर वाचावा लागणार !

अरेच्या, हा रेनकोट काय बरं करतोय रस्त्यावर?? अच्छा, आतमध्ये एक दप्तर पण आहे वाटतं ! आणि त्या दप्तराच्या ओझ्याआड एक १२-१५ किलोचा गुंडगोळा पण. चेहेऱ्यावर शुद्ध नाईलाज घेऊन ते पोरं शाळेत नेणाऱ्या बसची वाट बघत उभं आहे. "दप्तर फेकून द्यावे, रेनकोट काढून टाकावा, आणि पावसात मनसोक्त (आईने एक धपाटा देईपर्यंत तरी ) हुंदडावे " या त्याच्या मनातील भावना त्याच्या चेहेऱ्यावर अगदी स्पष्ट वाचता येत आहेत. बच्चमजी, आज तरी  तुम्ही जात्यात आणि (मला ऑफिसला जायचे नसल्यामुळे) मी सुपात बरं का !! त्याला टुकटुक करण्याची उर्मी मनात दाबून ठेवत मी गार वारा आणि श्रावणसरी पुन्हा अनुभवायला लागते.

सुमारे एक तास आणि पाच किलोमीटर अंतर पार करून मी घरी येते तेंव्हा आरशातली मी कोणीतरी वेगळीच असते. अनेक चिंता, कटकटी, त्रागा, कशा कशाचा लवलेशही नसतो. तुम्ही अनुभवलंय असे काही ???

Zootopia... Anyone can be Anything !!!

नमस्कार,

गेली दोन तीन वर्षे आमच्या कुटुंबाचा (मी, पतिदेव, व चिरंजीव ) एक रिवाज ठरून गेलाय जसा काही. वीकेंड्स ना जर दूरवर फिरायला जायचे नसले तर सरळ एखादा 'पिक्चर टाकायचा'. म्हणजे अतिरेकी चिकित्सा नं करता मनाचा कौल घेऊन निघायचे. शक्यतो पाटी कोरी ठेऊन. आणि गंमत म्हणजे बऱ्याच वेळेला चांगलाच अनुभव येतो. त्यात पुत्ररत्न जसजसे मोठे होत आहे तसतसे त्याचे मत हे 'भरतवाक्य' होत आहे. पर्यायाने गेल्या काही वर्षातले जवळपास सर्व ऍनिमेशन चित्रपट बघून झाले आहेत. त्यातले एक-दोन तर फ्रेम- टू-फ्रेम पाठ झाले आहेत. पण खरं सांगू का? सुरुवातीला 'काय ते लहान मुलांचे चित्रपट बघायचे? ' अशी कुरकुर करणारे आम्ही आता 'मोठ्या माणसांच्या बऱ्याच वेळेला अर्थहीन (आणि बिनडोक)चित्रपटांपेक्षा लहान मुलांचे निर्व्याज आनंदी चित्रपट खूप चांगले' अशा मताचे झालो आहोत. त्यात ते 3D असले तर दुधात साखर. :)

या मांदियाळीतला मला सर्वांत आवडलेला चित्रपट - Zootopia .. .!!  Rotten Tomatoes वर 90 % पेक्षा जास्त positive reviews मिळालेला, आणि जाणकारांच्या मते Disney चा २० वर्षांतील सर्वात सुंदर चित्रपट. अर्थात हे नंबर्स मला चित्रपटाविषयी अधिक माहिती मिळवताना कळले बरं का ! चित्रपट बघायला जाताना नेहेमीप्रमाणेच पूर्णपणे अज्ञातात उडी घेतली होती. आणि काय सांगू महाराज, पहिल्या फ्रेम पासूनच चित्रपटाने मनाचा असा ठाव घेतला की ज्याचे नाव ते. लहानांना आवडणारे आणि मोठ्यांसाठीही अतिशय प्रेरणादायी ठरतील अशा चित्रपटांमध्ये झूटोपियाचे नाव नक्की घेतले जाईल यात शंका नाही.

एक आटपाट नगर - झूटोपिया. तिथे सगळे प्राणी गुण्यागोविंदाने नांदत आहेत. त्या नगरातलाच एक गुणी ससा (की मिस. ससा : ) ) तिचे स्वप्न आहे पोलीस ऑफिसर व्हायचे. त्याप्रमाणे अपार कष्ट करून ती आपले ध्येय साध्य करते. मग तिची नेमणूक शहराच्या मध्यभागी असलेल्या सिटी सेंटर या भागात होते. त्या शहराचा पोलीस मुख्यायुक्त चीफ बोगो याच्यासमोर १४ बेपत्ता झालेल्या प्राण्यांचा प्रश्न आ वासून उभा आहे. विशेष म्हणजे हे सर्व प्राणी भक्षक वर्गातले आहेत. भवती नं भवति करत ह्या केसची थोडीशी जबाबदारी ज्युडी कडे (ससा) येऊन पडते. या केसवर काम करताना तिला प्राण्यांचे जे असंख्य मुखवटे आणि मुखवट्यामागील चेहरे दिसतात त्या सगळ्याची गोष्ट म्हणजे हा नितांतसुंदर चित्रपट. थिएटर मध्ये दोन वेळा बघूनही समाधान नं झाल्यामुळे त्याची डीव्हीडी विकत घेऊन टाकली आहे आणि तीसुद्धा तीन चार वेळा बघून झाली आहे.
या चित्रपटातली सर्वच पात्रे - Nick Wilde, Judy Hopps, Chief Bogo, Clawhauser, Mr. Big, Finnick, Flash, Gazelle - अगदी प्रेमात पडावे अशी आहेत. प्रत्येकाचं असं एक वैशिष्टय आहे.  ते इथे सांगून चित्रपटातली मजा घालवायची नाही मला अर्थात. या चित्रपटाचे Animation आणि Voice over चा मात्र आवर्जून उल्लेख करावासा वाटतो. या चित्रपटाचे सार शकीराने गायलेल्या गाण्यात आहे - 

I messed up tonight
I lost another fight
I still mess up but I'll just start again
I keep falling down
I keep on hitting the ground
I always get up now to see what's next
Birds don't just fly
They fall down and get up
Nobody learns without getting it wrong

I won’t give up, no I won’t give in
Till I reach the end
And then I’ll start again
Though I’m on the lead
I wanna try everything
I wanna try even though I could fail

नक्की बघा हा चित्रपट. आपण काहीही करू शकतो असा आत्मविश्वास अंगी रुजवण्यासाठी.... !!!!